ایستگاه پوست, صلاحیت بالینی

بیماری اونیکوکریپتوزیس

اونيكوكريپتوزيس

 

بیماری اونیکو کریپتوزیس یا “ناخن فرورفته در گوشت پا” یک بیماری شایع پوستی است و در افرادی که گوشه ناخن خود را می گیرند بیشتر مشاهده می شود. در این بیماری لبه‌ تیز ناخن‌ در گوشت‌ یکی‌ از انگشتان‌ پا (معمولاً انگشت شست‌) در اثر عواملی چون نگهداری نامناسب از پا، پوشیدن کفش های تنگ با پنجه باریک، آسیب و ضربه به پا و گرفتن بد ناخن بوسیله ناخن گیر فرو می رود.

 

علایم‌ شایع‌ فرورفتن‌ ناخن‌ پا

در مراحل اولیه سفتی، تورم و درد در لمس وجود دارد. با گذشت زمان قرمزی و عفونت ایجاد شده و درد شدید بروز می کند. فرو رفتن ناخن در پوست در نوجوانان شایع تر است. هریک از ناخن های انگشتان پا می توانند در پوست فرو روند ولی این حالت در شست پا شایعتر است و زمانی رخ می دهد که پوست یک یا هر دو طرف ناخن روی لبه های ناخن را می پوشاند یا خود ناخن به داخل پوست رشد می کند. فرو رفتن ناخن انگشت پا قرمزی، حساسیت‌ به‌ لمس‌، گرمی در محل، ورم و درد در کناره ی ناخن ایجاد می شود و به دنبال آن عفونت بروز می کند. گاهی مقدار کمی ترشح چرکی نیز در محل دیده می شود.

 

علل‌ فرورفتن‌ ناخن‌ پا

۱.شکل‌ ناخن‌ بیش‌ از حد طبیعی‌ (علل مادرزادی) دارای‌ انحنا باشد.

۲.ناخن‌ پا بیش‌ از حد کوتاه‌ شود به‌ طوری‌ که‌ بافت‌ بتواند روی‌ آن‌ فشار بیاورد.

۳.فرد در فعالیت‌ هایی‌ (گیرکردن‌ انگشت‌ پا) شرکت‌ کند که‌ که‌ مستلزم‌ توقف‌های‌ ناگهانی‌ باشد.

۴.صدماتی نظیر کشیدن ناخن یا افتادن جسم سنگین روی آن نیز می توانند باعث فرو رفتن ناخن به داخل پوست شوند.

۵.شایعترین علت، پوشیدن کفش تنگ یا کوتاه کردن نامناسب و نادرست ناخن است.

 

درمان‌

درمان باید بلافاصله پس از تشخیص آغاز گردد. اگر تشخیص، زود و قبل از بروز عفونت انجام شود مثل مراقبت مناسب در منزل می تواند نیاز به درمان های بیشتر را برطرف سازد. پا را روزی ۳ تا ۴ مرتبه در آب گرم غوطه ور کنید. در بقیه زمان های روز پا را خشک نگه دارید. از کفش های راحت و پنجه پهن استفاده کنید که جای کافی برای انگشتان داشته باشند. می توانید تا بهبود کامل از صندل استفاده کنید. برای کاهش درد از ایبوپروفن یا استامینوفن استفاده کنید. اگر ظرف ۲ تا ۳ روز بهتر نشدید یا اگر هر زمان بدتر شدید به پزشک مراجعه کنید. ممکن است لازم باشد که به آرامی لبه ناخن فرو رفته به داخل پوست را بلند کنید و کمی گاز نخی را بین ناخن و پوست قرار دهید. این پانسمان را هر روز عوض کنید. جراحی‌ برای‌ برداشتن‌ ناخن‌ در موارد شدید یا عودکننده‌ انجام می شود. قبل‌ یا بعد از جراحی‌ درمان‌های‌ خانگی‌ مناسب‌ هستند. از پوشش‌های‌ مرطوب‌ استفاده‌ کنید. با قرار دادن‌ یک‌ تکه‌ کوچک‌ کتان‌ در زیر ناخن‌ در اطراف‌ لبه‌ها، گوشه‌های‌ ناخن‌ را از بافت‌ ملتهب‌ اطراف‌ آزاد کنید. بافت‌ ملتهب‌ را در برابر آسیب‌های‌ بیشتر حفاظت‌ کنید. اگر التهاب و تورم، درد شدید و ترشح چرکی وجود داشته باشند نشانه ی عفونت ناخن است که باید توسط پزشک درمان شود. ممکن است نیاز به آنتی بیوتیک خوراکی پیدا کنید. آنتی‌بیوتیک‌های‌ خوراکی‌ معمولاً علایم‌ عفونت‌ را ظرف‌ یک‌ هفته‌ تسکین‌ می‌دهند اما اگر بهبود نیابد احتمالا بخشی از ناخن یا همه ی ناخن باید برداشته شود. در این عمل بخشی از ناخن به همراه قسمتی از بستر زیرین آن و بافت نرم اطراف و حتی بخشی از ناحیه ی زاینده ی ناخن برداشته می شوند.

پیشگیری‌

کفش‌های‌ مناسب‌ و جادار بپوشید. ناخن‌های‌ پا را با دقت‌ کوتاه‌ کنید. به‌ ویژه‌ افراد مبتلا به‌ دیابت‌ شیرین‌ یا بیماری‌ عروق‌ محیطی‌ باید در کوتاه‌ کردن‌ ناخن‌های‌ پا دقت‌ کنند. در این‌ اختلالات‌ به‌ خاطر جریان‌ خون‌ مختل‌ پا، آسیب‌ به‌ پا خطرناک‌ است‌.

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *